Deze beheerders brachten de bloemen langs

Kleur viel letterlijk in huis

Toen Marco Flanderhijn, wijkbeheerder in Leiden, het bericht op het journaal zag over vereenzaming van ouderen tijdens de coronacrisis en de bloemenhandelaren die veel bloemen moesten weggooien, bedacht hij zich geen moment. ’Ik wilde heel graag onze oudere huurders een hart onder de riem steken in deze moeilijke tijd. Met het uitdelen van een bosje bloemen was dit een win-win situatie. Want we steunen hiermee ook de bloemenhandelaren. Een mooi initiatief dat uiteindelijk door al onze regio’s werd overgenomen.  

‘Het was fantastisch! We kregen zulke leuke reacties van bewoners. Mensen hingen over het balkon om ons te bedanken. Het was heel fijn om weer in de wijken te zijn en bewoners met een lach op hun gezicht te zien.’

Aanhanger volgeladen

Met vijf collega’s en drie VOC bussen met aanhanger volgeladen met bloemen ging hij op pad. ‘Het was een hele operatie, maar ik en mijn collega’s kregen er zoveel energie van. De bossen bloemen met kaartje zetten we geheel corona-proef tegen de voordeur. Met de ellenboog belden we aan. En zo liepen we door naar het volgende adres. Bij het open doen van de deur viel letterlijk de kleur in huis bij de bewoners. Iedereen reageerden gelijk verrast en heel enthousiast.’

‘Wat ik heel fijn vond was dat ik gelijk de steun kreeg van mijn collega’s voor dit initiatief. Iedereen reageerde enthousiast en pakte een taak op. Ze leverden allemaal op hun manier een bijdrage om dit binnen een paar dagen voor elkaar te krijgen. Het deed niet alleen de bewoners, maar ook ons als medewerkers erg goed. Persoonlijk contact, op welke manier dan ook, is in deze tijd zo belangrijk.’

Marco Flanderhijn

 

'Hopelijk houden we dit ook na de crisis vast met elkaar'

Joop Derks – wijkbeheerder in Nijmegen – hoefde geen seconde na te denken toen werd gevraagd wie wilde meehelpen om de duizend bossen gerbera’s uit te delen aan onze oudere bewoners: ‘Ik vind het fantastisch zoals we het hebben gedaan, door langs de deuren te gaan in de seniorencomplexen.’

‘Wat denk ik belangrijk is, is dat we het onderlinge contact weer op gang hebben gebracht. Het isolement een beetje hebben kunnen opheffen. Mensen deden de deur open en gingen spontaan naar elkaar zwaaien, lachen en roepen. De onderlinge communicatie - lettend uiteraard op de voorzorgsmaatregelen - kwam ook weer op gang.’

Spreekwoordelijke knuffel

‘Ook voor mij was het contact weer even fijn, met bewoners en collega’s. Je komt met een plezierig bericht aan de deur en mensen spreken hun waardering uit. Zelfs de ‘karaktervolle’ bewoners, type ruwe-bolster-blanke-pit: ‘Goh, Joop, dit doet me meer dan dit kleine bosje alleen. Ik kan je wel knuffelen…’ Of die vrouw die een traantje wegpinkte: ‘Wat fijn dat jullie aan ons denken.’ Ja, dan kom je tot de kern, dat doet mij en mijn collega’s goed.’

‘Daarom wilde iedereen ook meedoen, als ze niet ziek waren. En ook veel andere collega’s uit Nijmegen hielpen mee en beleefden hier veel plezier aan. Maar het belangrijkste is toch wel dat we op het juiste moment ten strijde zijn gegaan tegen ‘het eenzaamheidsvirus’. Dat is voor mij echt weten wat er leeft en de huurder centraal zetten.’

Een dag later gingen Joop en collega’s ook nog bloemen brengen naar de bewoners van een flat waar kort daarvoor brand één woning had verwoest. Veel cliënten van Stichting Dichterbij wonen in dat complex en de beheerders wilden laten zien dat ook aan hen werd gedacht. ‘En om te benadrukken dat we meer naar elkaar moeten omkijken, ook als de coronacrisis weer is vergeten,’ sluit Joop af.

Joop Derks