Ogen niet sluiten voor wat er gebeurt

Huurders in de sociale sector hebben steeds vaker te maken met overlast. Dat blijkt uit de twee jaarlijkse Corporatiemonitor Woonoverlast 2019 van de koepel van woningcorporaties Aedes. In de komende editie van de nieuwsbrief 'Over wonen gesproken' vertelt bestuurder Dirk Jan van der Zeep waarom hij toch gelooft in inclusieve buurten.

Ogen niet sluiten voor wat er gebeurt

Bij Portaal geloven we dat we een plek moeten kunnen bieden aan iedereen die dat nodig heeft. Huisvesting is een van de grondrechten van de mens. Dus ook kwetsbare mensen willen we een woning bieden. Het liefst in een wijk waar zij kunnen meedoen aan de maatschappij. Daarom zetten wij ons zo in voor inclusieve buurten, ook wel gemengd wonen genoemd. Daar zit helaas wel een keerzijde aan.

Onze huurders hebben steeds vaker te maken met overlast. We voelen ons verantwoordelijk voor de kwetsbare nieuwe huurders, maar ook voor de mensen die er al wonen. Buurtbewoners staan vaak niet te juichen als zij horen dat er in een gebouw nog meer mensen met een zorgvraag komen wonen. Dat is begrijpelijk. Uit ervaring weten we dat het helpt als je mensen kunt vertellen dat we echt met goede oplossingen komen, dat er veel begeleiding is, dat we nauw samenwerken met maatschappelijke organisaties, dat we oog hebben voor overlast en dat de buurt naar iemand toe kan gaan als er iets is.

Niet alleen huurders ervaren overlast. Ook onze medewerkers worden regelmatig geconfronteerd met problemen. Er is een toename van geweld te zien. Van scheldkanonnades tot fysiek geweld en bedreiging aan toe. En dat is onacceptabel. Maar wel de realiteit. Daarom zorgen we ervoor dat zij goed opgeleid worden. Met een leertraject, speciaal ontwikkeld voor onze wijkbeheerders, en een programma op het gebied van leefbaarheid en inclusiviteit. Verder hebben we een meldingsprotocol en werken we met een alarmsysteem. Het is jammer dat het nodig is. Het is een hele vervelende consequentie van de toenemende kwetsbaarheid in Nederland.

Het aantal kwetsbare huurders gaat de komende jaren toenemen. Door de extramuralisering van de zorg en de beperkte budgetten blijven mensen steeds langer thuis wonen. Terwijl de complexiteit van de samenleving toeneemt. Laten we er dan voor zorgen dat we goed samenwerken met bewoners en betrokken organisaties. Zodat we weten wat er speelt en kunnen ingrijpen. Want wanneer je mensen aan hun lot overlaat, volledig willekeurig verspreid door de wijk laat wonen, dan is dat vragen om problemen. De leefbaarheid in een wijk komt enorm onder druk te staan. Dan weet je zeker: het gaat een keer mis. Echt flink mis.

Dus bedenken we allerlei oplossingen om overlast te voorkomen. Gemengd wonen is daar een voorbeeld van. Omdat we in de praktijk zien dat het wel goed kan gaan. Zoals in Utrecht, waar wij woningen gericht toewijzen aan mensen die iets extra’s willen doen voor een ander. Daar wonen voormalig daklozen, statushouders en mensen met een grote sociale betrokkenheid die een actieve bijdrage willen en kunnen leveren. En dat werkt.

Eenvoudig is het niet. En het gaat ook niet altijd vlekkeloos. Het vraagt om goede samenwerking, om heldere afspraken, om denken in oplossingen en om doorzettingsvermogen. Maar het kan. En daarom geloven wij erin. Wij kunnen en willen onze ogen niet sluiten voor wat er gebeurt.

--

Dit artikel verschijnt in Over wonen gesproken op maandag 30 september 2019