Doorpakken op goed samenleven

Wie drie maanden geleden had gezegd dat 80% van Nederland thuis zou werken, bedrijven hun deuren zonder protesten zouden sluiten en dat kinderen digitaal onderwijs zouden krijgen van hun ouders, zou aan de schandpaal van de sociale media zijn gehangen. Toch is dat nu gaande. We bevinden we ons allemaal in deze situatie. In onze arm knijpend of we een slechte droom aan het dromen zijn of dat dit toch de werkelijkheid is.

Verbazingwekkend is het. Verbazingwekkend hoe snel we met zijn allen zijn omgeschakeld. Hoe we ons, op een enkeling na, aan de maatschappelijke regels houden. Hoe we ons aanpassen. Hoe we humor vinden in deze situatie (de grappige filmpjes op social media vliegen ons om de oren). En hoeveel begrip we hebben voor ouderen die eenzaam thuis zijn en bewondering voor de medewerkers in de zorg die iedere dag de frontlinie instappen om anderen te helpen.

Niets verandert een samenleving zo snel als een crisis. Een crisis creëert een schokeffect en schokeffecten zorgen voor gedragsverandering. We dragen niet individueel de last van de crisis; nee we dragen hem collectief. Iedereen zit in hetzelfde schuitje. Het overtreft de buurt, de wijk, de stad en zelfs het land. Een gezamenlijk gedragen last verbroedert. Voor zolang het goed gaat.

We kijken naar elkaar om. Vele woningcorporaties starten bellijnen voor hun huurders of ondersteunen hen op een andere manier. Bewoners helpen elkaar, met boodschappen of door zomaar even te bellen hoe het gaat. In sommige buurten worden telefoonkettingen opgezet of balkonpraatjes georganiseerd. De samenleving als geheel gedraagt zich solidair. Samen bestrijden we dit virus en samen helpen we elkaar er doorheen.

Maar hoe diep raakt de verandering geworteld? Wat als de crisis volgende week voorbij is? Zien we de crisis dan als een nachtmerrie die we gehad hebben en gaan we weer over tot de orde van de dag? Terug naar ons ‘oude gedrag’?

Of wat als de crisis juist echt lang gaat duren? We leggen ons nu neer bij onzekerheid, maar hoe houdbaar is dat en hoe lang houdt dat stand? En wat als mensen serieus in de financiële problemen komen? Als de angst te lang heerst? Is solidariteit dan nog steeds onze leidraad?

Vragen waar ook wij, als bestuur van Portaal, ons over buigen. Hoe verandert de samenleving? Hoe kunnen we de verbroedering die nu ontstaat stimuleren en ondersteunen? En mocht deze verslechteren, hoe kunnen we daar dan op inspringen?

Het mag duidelijk zijn dat dit één van de vragen is waar we naar kijken. Mensen raken hun baan kwijt, er dreigt een bouwcrisis en er zal zich een nieuwe politieke constellatie ontwikkelen. Wat betekent dit voor woningcorporaties?

Een van onze belangrijkste doelen is het bijdragen aan goed samenleven en het helpen oplossen van de wooncrisis. Juist in tijden als deze wordt het overduidelijk dat een goed huis in een fijne buurt met mensen om je heen - die je een helpende hand kunnen bieden als dat nodig is - een van de meest essentiële factoren is binnen ons bestaan.

Portaal levert in deze tijd geen kritiek op het kabinet. Wij ondersteunen het crisisbeleid en hebben bewondering voor het leiderschap van het kabinet en het achterwege laten van politiek winstbejag door de meeste politieke partijen. Wat deze crisis wel pijnlijk blootlegt is dat er op essentiële plaatsen houtrot zit in de fundering van ons landelijk beleid.

De transitie in de zorg heeft tot nu toe eerder een verslechtering opgeleverd dan een verbetering; de wooncrisis is springlevend en leefbaarheid in de wijken is de laatste jaren verslechterd.

De oplossing? We hebben hem niet voorhanden maar denken er wel over na. Want wij willen de wooncrisis helpen oplossen en onze bijdrage leveren aan goed samenleven in de buurten. Laten we de rotte plekken die de crisis blootlegt aanpakken en ons inzetten om de tijdelijke solidariteit die de crisis bevordert een permanent karakter te geven.

 

Dirk Jan van der Zeep & Sander Heinsman